وبلاگ در باره انواع فولاد ضد زنگ درجه پزشکی کاربردها و روند صنعت

در بخش مراقبت های بهداشتی، انتخاب مواد بسیار مهم است، که مستقیماً بر ایمنی بیماران و نتایج درمان تاثیر می گذارد.به دلیل مقاومت خارش استثنایی آن در کاربردهای پزشکی ضروری شده استبا این حال، همه انواع فولاد ضد زنگ برای استفاده پزشکی مناسب نیستند، با تفاوت های قابل توجهی در ترکیب، خواص،و برنامه های کاربردی در انواع مختلف.

فولاد ضد زنگ اساساً یک آلیاژ مبتنی بر آهن است که حاوی حداقل 10.5٪ کروم است.لایه اکسید پایدار که از تشکیل زنگ جلوگیری می کنددرصد کرومیوم بالاتر مقاومت اکسیداسیون را افزایش می دهد. بسیاری از آلیاژ های درجه پزشکی نیز حاوی نیکل (که انعطاف پذیری را بهبود می بخشد) و مولیبدنوم (که معایب خوردگی نیکل را برطرف می کند) هستند.

این لایه اکسید خود ترمیم کننده باعث می شود که فولاد ضد زنگ به ویژه در محیط های پزشکی که نقص های سطحی می تواند باکتری ها را در خود جای دهد، ارزشمند باشد.کاربردهای پزشکی از سطح غیر متخلخل این ماده بهره مند می شوند، بی اثر بودن شیمیایی و توانایی مقاومت در برابر استریلیزه مجدد بدون تخریب.

مهم است که توجه داشته باشید که هیچ تعریف رسمی از فولاد ضد زنگ "درجه پزشکی" وجود ندارد. تمایز بین فولاد استاندارد و فولاد درجه جراحی عمدتا در مقاومت در برابر خوردگی است.فولاد جراحی به طور معمول حاوی حداقل 13٪ کروم با درمان های تخصصی است، در حالی که نسخه های درجه ایمپلنت دارای الزامات ترکیب سختگیرانه تری هستند.

• مقاومت در برابر خوردگی:در برابر مایعات بدن و فرآیندهای تعقیم مقاومت می کند
• سازگاری زیستی:حداقل واکنش های جانبی با بافت انسانی
• پاکسازی:سطوح صاف رشد باکتری ها را مهار می کنند
• قدرت مکانیکی:حفظ یکپارچگی در صورت استفاده مکرر
• قابلیت تولید:می تواند به دقت به ابزار پیچیده شکل داده شود

در حالی که فولاد جراحی معمولا برای ایمپلنت های موقت استفاده می شود، نگرانی هایی در مورد محتوای نیکل وجود دارد.خوردگی و فرسایش می تواند یون های نیکل یا ذرات را به بدن آزاد کندعلاوه بر این، فولاد ضد زنگ مستعد خوردگی شکاف است که نگرانی ویژه ای برای صفحات و پیچ های کاشت شده است.

هر دو نیکل و کروم به عنوان مواد سرطان زا طبقه بندی می شوند، اگرچه شکل آلیاژ آنها در فولاد به طور قابل توجهی خطر را کاهش می دهد. خطر واقعی بستگی به:

• شکل و پیکربندی مواد
• مقدار ریسک پذیری
• مسیر قرار گرفتن در معرض

برای ایمپلنت های دائمی، جایگزین های بدون نیکل مانند BioDur® 108 وجود دارد، در حالی که پلیمرها گزینه دیگری را در بسیاری از برنامه های کاربردی ارائه می دهند.

این آلیاژ (18٪ کروم، 8٪ نیکل) مقاومت بسیار خوبی در برابر خوردگی دارد و به طور گسترده ای برای لوله های پزشکی، ظروف و مبلمان بیمارستان استفاده می شود.بی اثر بودن شیمیایی آن را برای تجهیزات در معرض ضد عفونی کننده ها ایده آل می کند.

اضافه کردن ۲ تا ۳٪ مولیبدن باعث مقاومت بالاتر 316 می شود. نوع کربن پایین آن (316L ، ≤0.03٪ کربن) مطابق با استانداردهای ASTM F138 / F139 برای ایمپلنت ها ،با قابلیت جوش و مقاومت در برابر خوردگی بیشترمواد نیکل 10 تا 15 درصد باعث شکل گیری استثنایی در حالی که حفظ خواص غیر مغناطیسی می شود.

این فولاد مارتنسیتیک با 12 تا 14٪ کروم می تواند به سختی بالا مورد درمان گرما قرار گیرد و آن را برای ابزارهای جراحی ایده آل می کند. با این حال، مقاومت آن در برابر خوردگی آن را برای کاربردهای غیر کاشت محدود می کند.

گاهی اوقات به عنوان "فولاد تیغه برنج" نامیده می شود، این آلیاژ مارتنسیتی با کربن بالا در انواع 440B و 440C وجود دارد.نگه داشتن لبه های استثنایی آن برای ابزار برش دقیق مناسب است.

این آلیاژ مقاوم به بارندگی (۱۷٪ کروم، ۴٪ نیکل) مقاومت خارق العاده ای را برای ابزارهای جراحی ارائه می دهد.خواص متعادل آن را به حداقل رساندن انحراف در طول ساخت در حالی که حفظ مقاومت در برابر خوردگی قابل مقایسه با فولاد 304.

تکامل فولاد ضد زنگ پزشکی بر توسعه آلیاژ هایی با قدرت بیشتر، سازگاری زیستی بهتر و خواص ضد میکروبی متمرکز است.تکنیک های تولید پیشرفته امکان ساخت دقیق تر ابزار را فراهم می کند، در حالی که ترکیب مواد ممکن است ویژگی های عملکردی برتر را برای دستگاه های پزشکی نسل بعدی به دست آورد.